Falowanie stanowi swoisty rodzaj ruchu cząsteczek, który jest ściśle związany z siłą ciężkości oraz lepkością. Powstaje w wyniku zaburzenia równowagi powierzchniowej warstwy wody, będącej następstwem oddziaływania określonej siły. Co ważne, w ruchu falowym transport energii zachodzi bez jednoczesnego przemieszczania masy. Fale oceaniczne można podzielić następująco:
* Wiatrowe – powstające w wyniku tarcia stycznego, zjawisko najczęstsze
* Pływowe – powodowane pływami, wywołują okresowe wahania poziomu wód
* Anemobaryczne – długie fale w wyniku zmian ciśnienia atmosferycznego
* Sejsmiczne – związane z nagłymi, pionowymi i poziomymi przemieszczeniami skorupy ziemskiej, w strefie przybrzeżnej z powodu narastającej prędkości fali sejsmicznej tworzy się tsunami
* Okrętowe – generowane przez statki
* Grawitacyjne – powstałe wskutek działania siły ciężkości.
Fale powstałe w wyniku siły generującej to fale wymuszone, a tworzone po ustaniu siły noszą nazwę swobodnych. Z uwagi na kształt fale można podzielić na dwuwymiarowe i trójwymiarowe. Z racji położenia w przestrzeni wodnej wyodrębnia się fale powierzchniowe i wewnętrzne.
Do kształtu fali najlepiej nawiązuje sinusoida. Jej parametry to: grzbiet, dolina, wysokość(h), amplituda(a), długość(L), okres(T), prędkość rozchodzenia się profilu(c), prędkość orbitalna, średnia stromość(K), częstotliwość(t), kierunek rozprzestrzeniania, energia(E).